و از تاليفات عارف همدانى رسالهء مودة القربى و اهل العبا در احاديث وارده در خصوص آل محمد عليهم السلام از طرق عامه است كه به عربى بوده و در تهران در سرآغاز جلد دوم كتاب ينابيع الموده شيخ سليمان حنفى بلخى بطبع رسيده است و در مقدمه اين كتاب مىفرمايد كسى كه طريق وصول و راه قبول را بجويد بايد در طلب دوستى رسول و اهل بيت بتول بكوشد بنابراين فضائل آنها را بطور مختصر در اين كتاب نوشتم و اين كتاب در 14 فصل بعنوان المودّة در ذكر احاديث وارده در فضائل نوشته شده : مودّة اوّل در فضائل رسول ص ، دوّم در فضائل اهل بيت ، سوّم در فضائل امير المؤمنين على عليه السّلام الى آخر بارى در رياض العارفين از اشعار او چند رباعى نقل كرده و از آن جمله اينست : پرسيد عزيزى كه على اهل كجائى * گفتم بولايات على كز همدانم نه زان همدانم كه ندانند على را * من زان همدانم كه على را همه دانم و نيز رباعى زير از اوست : گر حب على و آل بتولت نبود * اميد شفاعت ز رسولت نبود گر طاعت حق جمله بجا آرى تو * بىمهر على هيچ قبولت نبود * * * نه ديده بود كه جستجويش نكند * نه كام و زبان كه گفتگويش نكند هر دل كه درو محبت او نبود * گر پيش سگ افكنند بويش نكند و نيز از اشعار او غزلى است معروف به كنار ميان كه شيخ العارف نور الدين حمزهء طوسى آذرى « 1 » معاصر شاهرخ بن تيمور گوركانى در

--> ( 1 ) از اهل اسفراين وفات او در سال 866 هجرى در اسفراين اتفاق افتاده است .